Monthly Archives: تیر 1397

بهترین مودم وای-فای چه ویژگی‌هایی دارد؟ آشنایی با مشخصات روتر و مودم Wi-Fi

بهترین مودم وای-فای یا روتر بی‌سیم، می‌بایست قابلیت‌هایی مثل وای-فای دو بانده را داشته باشد. مودم‌های ADSL‌ امروزی، نقش روتر را هم ایفا می‌کنند و با یک مودم ساده می‌توان یک شبکه‌ی محلی برای منزل و محل کار ایجاد کرد. در یک شبکه‌ی Wi-Fi که به کمک مودم‌های ساده یا پیشرفته ایجاد شده، می‌توان سرعت شبکه را با تغییراتی در تنظیمات مودم یا روتر وای-فای، کم و زیاد کرد اما برخی مودم‌ها به قدری ساده هستند که کار خاصی نمی‌توان انجام داد و قابلیت‌های لازم برای یک شبکه‌ی سریع را ندارند.

قبل از بررسی کردن و آشنایی با قابلیت‌ها و تنظیمات، بهتر است مشخصات اصلی یک مودم وای-فای سریع را از نظر بگذرانیم. اغلب کاربران تفاوت دقیق مودم‌هایی که دو باند فرکانسی دارند و مودم‌های وای-فای ac یا 802.11ac و همین‌طور مفهوم پشتیبانی از MU-MIMO را نمی‌دانند و حین خرید مودم، صرفاً به قیمت، ظاهر و برند توجه می‌کنند، در حالی که امکانات پیشرفته که به شبکه‌ی سریع منتهی می‌شود، در هر محصولی موجود نیست. خوشبختانه این روزها می‌توان با هزینه‌ی کمتر از ۲۵۰ هزار تومان هم مودم یا روتری بی‌سیم با امکانات پیشرفته تهیه کرد.

ویژگی‌های زیر در سرعت شبکه‌ی وای-فای بسیار مهم و موثر است و اگر اینترنت ADSL یا 4G‌ سریعی در اختیار دارید، بهتر است این موارد را در خرید مودم جدی بگیرید:

مودم دو باند یا Dual-band با فرکانس ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز

منظور از مودم وای-فای دو بانده یا روتر بی‌سیم دو بانده این است که مودم اطلاعات را در دو باند فرکانسی ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز دریافت و ارسال کند. باند فرکانسی ۲.۴ گیگاهرتز از نظر نفوذ و محدوده‌ی عملکرد، بهتر است اما سرعت باند ۵ گیگاهرتز، بیشتر است و مصرف انرژی بالاتری نیز دارد.

وسایل قدیمی مثل گوشی‌ها و تبلت‌های میان‌رده و تلویزیون‌ها و لپ‌تاپ‌ها، از باند فرکانسی ۲.۴ گیگاهرتز پشتیبانی می‌کنند اما وسایل جدید باند ۵ گیگاهرتزی را نیز پشتیبانی می‌کنند. برای کاهش تداخل الکترومغناطیسی و اثرگذاری وسایل بی‌سیم روی یکدیگر و همین‌طور افزایش سرعت وای-فای، بهتر است مودم دو بانده باشد.

به این ترتیب اگر موس و کیبورد بلوتوث با فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز در کنار دانگل USB وای-فای کامپیوتر و یا در کنار لپ‌تاپی با پشتیبانی از باند ۵ گیگاهرتز قرار بگیرد، در عملکرد موس و کیبورد، خللی ایجاد نمی‌شود و پرش یا عمل نکردن دکمه‌ها را تجربه نخواهیم کرد.

وای-فای 802.11n قدیمی در برابر استاندارد 802.11ac سال‌های اخیر

در سال‌های اخیر تعداد گوشی‌ها و تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌های میان‌رده‌ای که از وای-فای سریع‌تر برخوردار است، زیاد شده و اکنون عبارت802.11ac را در صفحه‌ی مشخصات محصولات بیشتری می‌بینیم.

در استاندارد 802.11n که استانداردی برای مشخص کردن سرعت وای-فای است، دو باند فرکانسی ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز به عنوان یک آپشن اضافی مطرح شده است. به همین علت است که اغلب محصولاتی که وای-فای با کلاس سرعتی 802.11n دارند، فقط یک باند فرکانسی یعنی فرکانس ۲.۴ گیگاهرتز را پشتیبانی می‌کنند.

در استاندارد جدیدتر 802.11ac، پشتیبانی از دو باند فرکانسی الزامی است و به همین علت است که گوشی‌ها و تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌های دارای وای-فای ac، از باند فرکانسی ۵ گیگاهرتز نیز پشتیبانی می‌کنند.

توجه کنید که استاندارد ac با استاندارد n سازگاری کامل دارد و این یعنی مودم‌های جدید به وسایل قدیمی متصل می‌شوند اما سرعت ارتباط، پایین‌تر از وسایلی است که وای-فای ac دارند.

در نام برخی مادربوردها، لپ‌تاپ‌ها و گوشی‌ها و تبلت‌ها، از کلمه‌ی AC برای اشاره به وجود وای-فای 802.11ac استفاده می‌شود که البته عمومیت ندارد.

با MU-MIMO تبادل داده بین وسایل مختلف به صورت همزمان انجام می‌شود

مودم‌ها و روترهای بی‌سیمی که قابلیت MU-MIMO ندارند، در آن واحد تنها با یکی از وسایل تبادل دیتا دارند. به عبارت دیگر اگر شبکه‌ی محلی شلوغ باشد و چندین وسیله‌ی سریع به صورت هم‌زمان داده ارسال و دریافت کنند، مودمی که MU-MIMO نداشته باشد، کند عمل می‌کند.

اگر مودم ADSL شما به اینترنت سریع دسترسی ندارد و همین‌طور در شبکه‌ی خانگی ارسال و دریافت فایل‌های حجیم و استریم ویدیو از گوشی روی تلویزیون و … ندارید، بدون این ویژگی هم شبکه در حد مطلوب سریع خواهد بود.

با Quality of service ترافیک شبکه و نرم‌افزارها و بازی‌ها را مدیریت کنید

کیفیت سرویس یا Quality of service یا کنترل و مدیریت پهنای باند، یکی از ویژگی‌های مرسوم در اغلب مودم‌ها و روترهای وای-فای است، حتی در ارزان‌ترین محصولات. به کمک QoS می‌توان اولویت برای بسته‌های داده قائل شد.

به عنوان مثال اگر بسته‌ی داده به کامپیوتر اصلی و سیستم گیمینگ مربوط می‌شود، بهتر است قبل از دیگر بسته‌های داده منتقل شود تا گیمر کمترین لگ و تأخیر را تجربه کند. به همین ترتیب اگر بسته‌ی داده مربوط به یک ویدیو در حال استریم است، بهتر است با کمترین تأخیر و قبل از دیگر بسته‌ها به مقصد برسد.

منظور از استریم کردن ویدیو این است که ویدیویی از صفحه‌ی کامپیوتر یا گوشی و یا تبلت، روی نمایشگر یا تلویزیون مشاهده کنیم، گویی که از صفحه فیلم‌برداری شده و فیلم در همان لحظه در تلویزیون و مانیتور، پخش می‌شود. استریم کردن به تأخیر کم و وای-فای سریع نیاز دارد، به خصوص اگر بخواهیم بازی‌ها را در گوشی یا کامپیوتر بازی کنیم و تصویر را در تلویزیون به صورت بی‌سیم مشاهده کنیم.

QoS در مودم‌های ارزان، چیزی در حد مشخص کردن کمترین و بیشترین سرعت وای-فای یا اینترنت برای وسایل مختلف است تا توزیع ترافیک در شبکه، متعادل باشد و تمام سرعت اینترنت توسط یک وسیله، گرفته نشود. Quality of Service در محصولات پیچیده‌تر، تنظیمات متعدد و پیشرفته‌تری دارد و حتی می‌توان برای پورت‌های مختلف و نرم‌افزارها، اولویت تعیین کرد.

پشتیبانی از شبکه‌ی مهمان یا Guest‌ برای به اشتراک‌گذاری موقت و امن وای-فای

وقتی افراد ناشناس و حتی دوستان نزد شما هستند و می‌خواهید از شبکه‌ی وای-فای خود، اینترنت در اختیارشان قرار دهید، بهتر است به جای اعلام کردن رمز عبور و طبعاً به اشتراک‌گذاری کامل شبکه و فایل‌هایی که هر کامپیوتر به اشتراک گذاشته، دسترسی را محدود کنید.

با شبکه‌ی مهمان یا Guest می‌توان اینترنت را در اختیار دیگران گذاشت و بسته به تنظیمات مودم، سرعت اینترنت را محدود کرد، دسترسی به کامپیوترها و گوشی‌های دیگری که در شبکه حضور دارند را مسدود کرد. به این ترتیب ترافیک  اینترنت سریع شما با سرعت بالا مصرف نمی‌شود و فایل‌های شخصی که در شبکه‌ی خانگی به اشتراک گذاشته‌اید، توسط دیگران رویت نمی‌شود.

پورت‌های اترنت گیگابیتی یا اصطلاحاً Gigabit LAN

پورت اترنت که اصطلاحاً LAN هم گفته می‌شود، در مادربوردها و مودم‌های قدیمی از نظر سرعت، محدود به ارقامی مثل ۱۰ مگابیت بر ثانیه و ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه بوده است. ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه برای ADSL در کشورهایی مثل ایران، کافی به نظر می‌رسد اما برای انتقال سریع فایل بین دو کامپیوتر یا برای استریم کردن ویدیوهای رزولوشن بالا، مناسب نیست.

در مادربوردهای گیمینگ و مادربوردهای رده‌اول امروزی و همین‌طور در گوشی‌های رده‌اول، وای-فای و پورت شبکه سریع‌تر هستند و به عنوان مثال اترنت گیگابیتی مرسوم شده است. منظور از اترنت گیگابیتی یا Gigabit Ethernet این است که پورت LAN مادربورد، سرعتی در حد ۱ گیگابیت بر ثانیه (برای تبدیل بیت به بایت، بر ۸ تقسیم کنید، معادل ۱۲۸ مگابایت بر ثانیه) و بالاتر دارند. بنابراین روشن است که وجود پورت اترنت گیگابیتی برای شبکه‌های بسیار سریع خانگی، ضروری است.

پشتیبانی از آنتن خارجی یا External antennas

برخی محصولات دارای ۲ یا ۳ آنتن نسبتاً طویل هستند و برخی ۴ و حتی ۶ آنتن دارند. اگر مودم را در گوشه و کنار خانه قرار دهید، حتی ۲ آنتن هم ممکن است از نظر قدرت آنتن، ضعیف به نظر برسد. برای ساختمان‌های چند طبقه و مکان‌هایی که مملو از وسایل فلزی است، بهتر است مودم یا روتر بی‌سیمی تهیه کنید که از آنتن‌های خارجی نیز پشتیبانی کند و متناسب با نیاز خود، آنتن‌های بیشتر و قوی‌تر به آن متصل کنید.

ویژگی‌های غیر ضروری یک مودم یا روتر بی‌سیم خوب

Parental controls یا کنترل والدین، تنظیماتی است که به کاربر اجازه می‌دهد که استفاده از اینترنت و وب‌سایت‌ها را از طریق مودم محدود کند. با وجود قابلیت‌های ویندوز ۱۰، مک اپل، اندروید و iOS، نیازی چندانی به این ویژگی ندارید.

پورت‌های USB که برای اتصال هارددیسک و فلش‌درایو USB و گاهی مودم‌های 3G و 4G به کار می‌روند هم معمولاً در شبکه‌ی خانگی که به اشتراک‌گذاری فایل، چندان جدی نیست و از طرفی مودم‌های پرتابل از نظر هزینه و قابلیت حمل، بهتر به نظر می‌رسند، ضرورت ندارد.

WPS‌ یا Wi-Fi Protected Setup یکی از روش‌های اتصال ایمن وسایل وای-فای به مودم یا روتر بی‌سیم است که با وجود باگ امنیتی، راه را برای هک کردن شبکه، هموار می‌کند! لذا حتی اگر وجود داشته باشد هم بهتر است از آن استفاده نکنید و به جای آن از WPA2 استفاده کنید. به همین ترتیب پروتکل UPnP که برای رویت کردن وسایل دیگر در شبکه و به اشتراک‌گذاری فایل و پرینت و … به کار می‌رود، از نظر امنیتی گزینه‌ی خوبی نیست و نباید از آن استفاده کرد.

پشتیبانی از شبکه‌ی مش یا Mesh Network یکی از ویژگی‌های جالب مودم‌های امروزی است. در شبکه‌ی مش می‌توان چند روتر یا مودم در نقاط مختلف ساختمان گذاشت و پوشش شبکه و وضعیت آنتن‌دهی را بهینه کرد. اما این ویژگی صرفاً برای سازه‌های بزرگ و شرکت‌ها مفید است.

در شبکه‌ی کوچک خانگی، معمولاً فواصل و موانع در حدی است که با مودم‌های ۲ یا ۳ آنتنی معمولی، مشکل سرعت مرتفع می‌شود و عملاً نیازی به وجود قابلیت شبکه‌ی مش نیست.

بررسی، خرید ساعت آیس واچ

ادامه حضور پر رنگ آيس واچ در بازار ايران

برند بلژیکی آیس واچ از ابتدای سال ۱۳۹۷ مجددا وارد بازار ایران گشت

برند آیس واچ یکی از نام آشنا ترین فشن برندها با طیف های رنگی جذاب برای جوانان و نوجوانان امروزی است. برند آیس واچ از سال ۱۳۹۲ وارد بازار ایران گشت و توانست در کمترین زمان ممکن قشر قابل توجهی از نوجوانان و جوانان را جذب خود نماید.

بند سیلیکونی در طیف های رنگی شاد و جذاب و خاصیت ضد پارگی آن موجب گشت این برند را نسبت به دیگر رقبای خود در بازار مستثنی بسازد. جعبه های آیس واچ به نقل از تولید کننده آن با این هدف طراحی گشته که بتوان پس از استفاده از ساعت از جعبه به عنوان قلکی شیشه ای استفاده گردد تا برای خرید از مدلهای جدید آیس پول جمع آوری شود. این ایده بسیار خلاقانه را تنها می توان از چنین برندی انتظار داشت که توانست در بازار جهانی نیز خود را نسبت به رقبایی چون سواچ مستثنی سازد.

 

جوبی کالا برای برند آیس واچ برنامه های فوق العاده ای برای علاقه مندان خود دارد و نسبت به تقاضایی که در ایران وجود دارد کالاهای با سبک و سیاق جوانان ایران را قرار است روانه بازار گردد.

برند آیس واچ در دسامبر ۲۰۰۶ در بلژیک متولد شد که زاییده افکار یک کار آفرین بلژیکی با نام ژان پیر لاتگن و با یک رو یکرد کاملا” مدرن بود. نام آیس واچ از کلمه یخ و به معنی شفافیت و خلوص انتخاب شد و مفهوم آن با یک استراتژی بازاریابی عالی و شجاعانه از سوی ژان پیر تنظیم شد.

خرید محصولات برند آیس واچ
خرید محصولات برند آیس واچ
خرید محصولات برند آیس واچ
خرید محصولات برند آیس واچ

ویدیوی معرفی یکی از محصولات آیس واچ

برای مشاهده و خرید محصولات آیس واچ در جوبی کالا اینجا کلیک کنید.

ساعت های مردانه برند آیس واچ

ساعت های زنانه برند آیس واچ

آشنایی با مفاهیم IP Address,Host Name,DNS,DHCP و...

در شبکه‌های کامپیوتری کوچک یا بزرگ، همواره مفاهیمی مثل شناسه‌ آی‌ پی یا IP Address که با پروتکل DHCP به صورت خودکار به کامپیوترها و دیگر وسایل داده می‌شود، مطرح است. هر وسیله در شبکه دارای یک شناسه‌ی آی‌پی و نام هاست است که با استفاده از سرور DNS تبدیل می‌شود. شبکه‌ی بزرگاینترنت نیز همین ساختار کلی را دارد با این تفاوت که بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر است.

در این مقاله به اصول عمومی شبکه می‌پردازیم و مفهوم برخی تنظیمات معروف که در ویندوز و همین‌طور مودم‌ها و روترها وجود دارد، مثل DHCP و DNS Server و IP Address و نام هاست را بررسی می‌کنیم.

در ادامه به مقایسه کردن شبکه‌های مبتی بر کابل LAN و شبکه‌های وای-فای با فرکانس‌های مختلف می‌پردازیم.

آشنایی با شبکه و اینترنت

در تصویر زیر نمایی شماتیک از یک شبکه‌ی خانگی یا اداری و نحوه دسترسی به اینترنت را مشاهده می‌کنید:

گوشی، لپ‌تاپ و کامپیوتر از طریق اتصال وای-فای، بلوتوث، کابل USB و یا کابل اترنت (LAN) به مودم متصل می‌شوند و در مثال فوق، مودم چند کاره است. در حقیقت روترهای سیمی که وسایل را با کابل LAN شبکه می‌کنند و همین‌طور Access Point که نقطه‌ی اتصال وای-فای است، همگی در یک مودم ADSLساده جمع شده است و شبکه بسیار ساده به نظر می‌رسد.

مودم از طریق خط تلفن به مخابرات و تجهیزاتی که ISP یا شرکت تأمین اینترنت در آن تعبیه کرده متصل می‌شود و در ادامه با دنیای وب ارتباط برقرار می‌کند. اینترنت نیز در حقیقت یک شبکه‌ی بسیار بزرگ و جهانی است که در ادامه بیشتر به آن می‌پردازیم.

اما اگر مودم ساده‌ای مثل مودم‌های جیبی یا مودم‌های ADSL مجهز به وای-فای در اختیار نداشته باشیم، ممکن است از سوییچ، روتر و همین‌طور اکسز پوینت وای-فای استفاده شود. تمام این وسایل به مودم متصل شده و سپس به تجهیزات تأمین‌کننده‌ی اینترنت در مخابرات متصل می‌شوند. نمایی از این شبکه را در تصویر زیر مشاهده می‌کنید:

طبعاً ساختار شبکه‌ی اول بسیار ساده‌تر است و تنظیمات لازم نیز در یک ابزار مرکزی انجام می‌شود اما در شبکه‌های سازمانی که تعداد کامپیوترها و تجهیزات متصل به شبکه زیاد است و به علاوه نمی‌توان با یک آنتن کوچک وای-فای در یک نقطه‌ی مرکزی، تمام ساختمان را پوشش داد، باید از روش دوم و تجهیزات بیشتر استفاده شود.

در نهایت اصول کار در هر دو شبکه یکسان است و باید به تناسب کاربری مشغول انتخاب کردن تجهیزات شد.

آدرس IP و نام هاست در دنیای اینترنت

آدرس یا شناسه‌ی آی‌پی یا IP Address عددی است که یکی از اجزای شبکه را به سایر اجزاء معرفی می‌کند. در شبکه‌های مبتنی بر شناسه‌ی IP، هر نقطه از شبکه برای ارتباط با دیگر نقاط یا در حقیقت تجهیزات، نیاز به شناسه‌ی IP دارد و شناسه‌ی IP هر عضو شبکه، یکتا و غیرتکراری است.

متداول‌ترین نوع IP که امروزه به کار می‌رود، IPv4 است. یک شناسه‌ی IP با این ساختار، از ۴ عدد (8.8.8.8) تشکیل می‌شود که با نقطه جدا شده‌اند و هر عدد بین ۰ تا ۲۵۵ است. مثل دو مورد زیر:

◊192.168.0.254◊

◊168.168.0.1◊

مقوله‌ی دوم Host Name یا نام هاست است که شامل کلمات است. اگر نام هاست چند کامپیوتر یا … در شبکه یکسان باشد، ممکن است با مشکلاتی روبرو شویم.

در ویندوز برای مشاهده کردن hostname، ابتدا فایل اکسپلورر را اجرا کنید و سپس در ستون سمت چپ صفحه روی This PC راست‌کلیک کنید و گزینه‌یProperties را انتخاب نمایید. اگر آیکون My Computer روی دستاپ است، می‌توان روی آن راست‌کلیک و گزینه‌ی Properties را انتخاب کرد. نتیجه یکسان است.

Computer Name همان نام هاست در شبکه خواهد بود. اگر می‌خواهید نام هاست را تغییر دهید، روی Change settings کلیک کنید و توجه داشته باشید که برای این تغییر، به دسترسی ادمین نیاز است و با حساب استاندارد یا محدود نمی‌توان تغییری ایجاد کرد.

آدرس‌دهی دینامیک یا DHCP در تنظیمات مودم یا روتر چیست؟

برای اینکه مودم یا روتر به صورت خودکار به عناصر جدیدی که به شبکه متصل می‌شوند، شناسه‌ی IP اختصاص دهد، از قابلیتی به اسم DHCP استفاده می‌شود. DHCP یا Dynamic Host Configuration Protocol به معنی پروتکل دینامیک پیکربندی هاست است و در حقیقت پیکربندی هاست‌ها را به صورت دینامیک و پویا انجام می‌دهد.

زمانی که یک کامپیوتر جدید را با کابل LAN به شبکه متصل می‌کنیم و همین‌طور زمانی که یک گوشی جدید از طریق وای-فای به مودم متصل می‌شود، گفتمانی بین مودم و ابزار جدید صورت می‌گیرد تا تکلیف IP Address ابزار جدید روشن شود.

DHCP علاوه بر تخصیص شناسه‌ی IP، پارامترهای Subnet Mask و DNS و Gateway را نیز تنظیم می‌کند و شناسه‌ی وسایل مختلف را به خاطر می‌سپارد تا حین اتصال وسیله‌ی جدید، شناسه‌ی تکراری به آن اختصاص پیدا نکند و شبکه مختل نشود.

روش مشاهده کردن شناسه‌ی IP کامپیوتر در ویندوز

1_در منوی استارت به کمک قابلیت جست‌وجو، Control Panel را سرچ کنید و این ابزار قدرتمند را اجرا کنید. اگر از ویندوزهای قدیمی‌تر استفاده می‌کنید، روی گزینه‌ی Control Panel در منوی استارت کلیک کنید.

2_در کنترل پنل با کلیک روی منوی کرکره‌ای View by در بالای صفحه، نما را به حالت Small icons تغییر دهید و سپس روی Network And Sharing Center کلیک کنید.

*روش سریع‌تر برای دسترسی به این بخش، راست‌کلیک کردن روی آیکون وای-فای یا شبکه‌ی سیمی (به شکل دو کامپیوتر) در بخش کنار ساعت ویندوز و انتخاب گزینه‌ی مربوطه است.*

3_اکنون روی لینک روبروی Connections  کانکشنی که فعال است و می‌خواهید شناسه‌ی IP مربوطه را ببینید، کلیک کنید.

4_در پنجره‌ای که نمایان شده، روی Details… کلیک کنید تا جزئیات اتصال از طریق کانکشن موردنظر نمایش داده شود.

5_در پنجره‌ی Network Connection Details اعداد مربوط به آدرس IP و همین‌طور سرور DHCP و تنظیمات دیگر را مشاهده خواهید کرد:

و اما توضیحاتی در مورد مشخصات کانکشن در تصویر فوق:

  • DHCP enabled: این گزینه نشان می‌دهد که DHCP‌ فعال است یا خیر. مقدار آن می‌بایست Yes باشد مگر آنکه شناسه‌ی IP هر عضو شبکه به صورت دستی داده شده است و ثابت است.
  • Address: منظور از آدرس که ممکن است به صورت IPv4 Address‌ یا دیگر انواع تعریف شده باشد، آدرس IP است.
  • Subnet Mask: مقدار Subnet Mask کامپیوتر فعلی را مشخص می‌کند.
  • Default Gateway: می‌بایست آدرس مودم یا روتر در این بخش ذکر شود که در مورد مودم‌های ساده‌ی خانگی، 192.168.1.1 یا 192.168.0.1 و گاهی 10.0.0.1 است اما می‌توان آن را تغییر داد. دیگر وسایل شبکه آدرس مشابهی دارند و تنها آخرین رقم است که تغییر می‌کند. مثل 192.168.1.2 و 192.168.1.3 و الی آخر.
  • DHCP Server: آدرس روتر یا مودم است.
  • DNS Servers: سرور DNS نیز مطابق با تنظیماتی که در مودم صورت گرفته، تنظیم می‌شود.

سیستم نام دامین یا DNS چیست؟

اگر برای استفاده از تجهیزات شبکه و یا متصل شدن به سرور وب‌سایت‌ها که طبعاً در شبکه‌ی بزرگ اینترنت قرار گرفته، بخواهیم از شناسه‌ی IP استفاده کنیم، وضعیت بغرنج و پیچیده می‌شود. به عنوان مثال برای اتصال به وب‌سایت گوگل باید یک عدد عجیب مثل 216.58.212.78 را به خاطر بسپاریم! اینجاست که DNS و سرور DNS وارد عمل می‌شود و نام‌ها را ترجمه می‌کند.

سرور DNS شناسه‌ی IP هر سرور و هاست را به خاطر می‌سپارد و زمانی که کاربر نام Google.com را در مرورگر اینترنت خود وارد می‌کند، سرور DNS آن را به شناسه‌ی IP تبدیل کرده و اتصال با سرورهای وب‌سایت گوگل برقرار می‌شود. در این حالت به خاطر سپردن نام سایت‌ها بسیار ساده‌تر است و از اعداد عجیب و طولانی خبری نیست.

در شبکه‌ی خانگی هم روتر یا مودم، نقش سرور DNS را ایفا می‌کند و نام هاست‌‌ها را به شناسه‌ی IP تبدیل می‌کند. اگر کاربر بخواهد به اینترنت دسترسی پیدا کند و به یک وب‌سایت متصل شود هم نام سایت را به یک سرور DNS دیگر ارسال می‌کند تا ترجمه‌ی نام صورت بگیرد.

با توضیحات فوق روشن است که در یکی از کامپیوترهای شبکه، آدرس سرور DNS می‌بایست شناسه‌ی IP مودم یا روتر باشد و در تنظیمات مودم یا روتر نیز آدرس سرور DNS به صورت دستی وارد شود و یا خالی بماند تا ISP که شرکت ارائه‌دهنده‌ی اینترنت است، آن را به صورت خودکار انتخاب کند. در تنظیمات مودم و روتر معمولاً دو سرور DNS قابل انتخاب است. اگر سرور DNS اصلی یا Primary کار نکند، دومین گزینه یا Secendary وارد عمل می‌شود.

سرعت شبکه و تفاوت مگابایت و مگابیت

سرعت دانلود از اینترنت، سرعت جابجایی فایل در شبکه و در حالت کلی سرعت در نقل و انتقال فایل‌ها، با واحد بایت بر ثانیه و همین‌طور بیت بر ثانیه بیان می‌شود. یک بایت معادل ۸ بیت است و علامت اختصاری Byte حرف B است اما علامت اختصاری بیت یا bit، حرف b کوچک است. کیلوبایت معادل ۱۰۲۴ بایت و مگابایت نیز معادل ۱۰۲۴ کیلوبایت یا چیزی در حدود یک میلیون بایت است.

بنابراین زمانی که گفته می‌شود حداکثر سرعت یک مودم وای-فای معادل ۱۵۰ مگابیت بر ثانیه است، آن را بر ۸ تقسیم کنید تا مگابایت بر ثانیه به دست آید.

معمولاً تأمین‌کنندگان اینترنت و اپراتورهای موبایل، سرعت را بر حسب مگابیت بر ثانیه اعلام می‌کنند و معمولاً سرعت وسایل شبکه و مودم‌ها نیز با واحد بیت بر ثانیه بیان می‌شود و این یعنی همواره باید عدد ۸ برای تبدیل بیت به بایت را استفاده کرد.

به یک مثال ساده توجه کنید:

حجم یک ویدیو‌ی آنلاین ۱۰ مگابایت است و سرعت اینترنت ۱ مگابیت بر ثانیه. مدت زمان لازم برای دانلود کردن این فایل چند ثانیه است؟

ابتدا سرعت اینترنت را بر حسب مگابایت بر ثانیه محاسبه کنید: ۱ مگابایت یا ۱۰۲۴ کیلوبایت تقسیم بر ۸ معادل ۱۲۸ کیلوبایت بر ثانیه می‌شود.

سپس حجم فایل را بر سرعت اینترنت تقسیم کنید: ۱۰ مگابایت تقسیم بر ۱۲۸ کیلوبایت بر ثانیه معادل ۸۰ ثانیه یا یک دقیقه و ۲۰ ثانیه است. بنابراین زمان تقریبی دانلود این فایل، ۸۰ ثانیه است.

توجه کنید که سرعت شبکه‌ی اینترنت همواره ثابت نیست و در نوسان است. به علاوه با دور شدن گوشی یا لپ‌تاپ از مودم، سرعت ارتباط وای-فای کاهش پیدا می‌کند و همین‌طور در نظر بگیرید که سرعت واقعی اینترنت و قطعی‌هایی که حین دانلود فایل رخ می‌دهد، بسته به کم و کیف خدمات ارایه‌دهندگان سرویس اینترنت، متفاوت است و همین‌طور سرعت سروری که فایل روی آن قرار گرفته، بسته به ترافیک شبکه ممکن است پایین یا بالا باشد. تمام موارد روی مدت زمان دانلود فایل‌ها موثر هستند.

آشنایی با شبکه‌های سیمی

از سال ۱۹۸۰ شبکه‌های سیمی مورداستفاده قرار گرفته‌اند و در حال حاضر هم سریع‌ترین نوع شبکه، شبکه‌ی سیمی است. حملات هکری در این شبکه‌ها دشوارتر است و کمتر تحت تأثیر عوامل کاهش سرعت قرار می‌گیرند و به عبارت دیگر پایداری بیشتری دارند.

کارت شبکه یا Network Adapter ممکن است یک یا چند پورت Ethernet برای اتصال کابل شبکه که به کابل LAN معروف شده، داشته باشد. به علاوه کارت شبکه‌ها سرعت‌های متفاوتی دارد.

کارت شبکه‌ی ۱۰۰ مگابیتی یا 100Mbps چند سال پیش متداول بوده اما اکنون روی اغلب مادربوردهای متوسط به بالا، کارت شبکه‌ای با سرعت گیگابیتی یا در حقیقت ۱ گیگابایت بر ثانیه تعبیه شده است که به صورت 1000Mbps یا گاهی 1GbE بیان می‌شود. روی مادربوردهای رده اول از کارت شبکه‌ی ۱۰ گیگابیتی یا به بیان دیگر 10GbE نیز استفاده می‌شود. در محصولات سازمانی و پیشرفته، کارت شبکه‌های بسیار سریع‌تر نیز استفاده می‌شود.

در ویندوز می‌توان آداپتورهای شبکه یا همان کارت شبکه‌ها را از طریق Device Manager مشاهده کرد. به این منظور با کلید میانبر Windows + Rپنجره‌ی Run را اجرا کنید و سپس دستور devmgmt.msc را وارد کنید و کلید اینتر را فشار دهید. روش ساده‌تر این است که در ویندوز ۱۰ روی منوی استارت راست‌کلیک کنید و گزینه‌ی دیوایس منیجر را در منوی راست‌کلیک انتخاب کنید. در ویندوزهای قدیمی نیز می‌توان Device Manager را به کمک قابلیت سرچ در منوی استارت، اجرا کرد.

در پنجره‌ی دیوایس منیجر، روی Network adapters دبل‌کلیک کنید تا مثل تصویر فوق، لیستی از کارت شبکه‌ها را مشاهده کنید. کارت شبکه‌ی مبتنی بربلوتوث، وای-فای و همین‌طور کابل LAN و حتی کارت شبکه‌های مجازی برای اتصال به سرورهای خاص و شخصی که به VPN معروف هستند را در این بخش خواهید دید. طبعاً در لپ‌تاپ‌ها و مادربوردهای رده‌اول، گزینه‌های متنوع‌تری برای ایجاد شبکه وجود دارد.

برای مشاهده کردن سرعت کارت شبکه، به بخش Network And Sharing Center کنترل پنل که قبلاً به آن اشاره کردیم، مراجعه کنید و در پنجره‌ی مشخصات کانکشن خود، عبارت روبروی گزینه‌ی Speed را بررسی کنید. توجه کنید که یک Gbps به معنی ۱ گیگابیت بر ثانیه و معادل ۱۰۰۰ مگابیت بر ثانیه است. به همین صورت یک Mbps‌ معادل ۱۰۰۰ کیلوبیت بر ثانیه است. به علاوه دقت کنید که در این بخش از واحد گیگابایت و مگابایت و کیلوبایت استفاده نمی‌شود و باید اعداد را بر ۸ تقسیم کرد تا ملموس‌تر باشند.

شبکه‌های بی‌سیم وای-فای و آشنایی با مفهوم 802.11g‌ و 802.11n و 802.11ac

شبکه‌های بی‌سیم مبتنی بر وای-فای از نظر سادگی استفاده بسیار عالی هستند اما از نظر نویزپذیری و تحت تأثیر موانعی مثل دیوارهای ضخیم و اجسام فلزی قرار گرفتن و همین‌طور مقوله‌ی هک و امنیت، مثل شبکه‌ی سیمی نیستند.

برای بهبود امنیت شبکه همواره بروزرسانی‌ها و استانداردهای جدیدی ارایه می‌شود.

اما مقوله‌ی سرعت شبکه‌ی بی‌سیم هیچ‌گاه به خوبی شبکه‌ی سیمی نبوده است. در تعریف استاندارد شبکه‌های وای-فای از عبارت‌هایی مثل 802.11n و 802.11acاستفاده می‌شود. حداکثر سرعت شبکه‌ی وای-فای مبتنی بر استانداردهای چند سال اخیر را در تصویر زیر مشاهده می‌کنید:

اما در دنیای واقعی هیچ‌گاه به این اعداد جذاب نزدیک نمی‌شویم. علت اصلی آنتن است. در استاندارد 802.11ac که در حال حاضر متداول می‌شود، حداکثر ۸ آنتن که هر یک سرعت بیش از ۴۰۰ مگابیت بر ثانیه دارند، لحاظ شده اما کمتر محصولی دیده‌ایم که دارای ۸ آنتن باشد. تصور کنید که مودم گیمینگی مثل ASUS ROG GT-AC5300 تهیه کرده‌اید که واقعاً ۸ آنتن قدرتمند دارد، در لپ‌تاپ یا گوشی شما نیز می‌بایست ۸ آنتن عالی وجود داشته باشد اما در عمل اینگونه نیست! به عبارت دیگر کمبود آنتن در وسایل نیز سرعت ارتباط را محدود می‌کند.

در استاندارد 802.11n که ممکن است در بیان مشخصات مودم‌ها و روترهای بی‌سیم آن را دیده باشید، فرکانس ارتباطی ممکن است ۲.۴ و همین‌طور ۵ گیگاهرتز باشد اما معمولاً تولیدکنندگان برای کاهش هزینه، فرکانس ۵ گیگاهرتز را استفاده نمی‌کنند.

در استاندارد جدیدتر 802.11ac از فرکانس ۵ گیگاهرتز نیز پشتیبانی شده که سرعت بالاتری دارد ولیکن نفوذ آن ضعیف‌تر است. به عبارت دیگر اگر موانع زیادی مثل اجسام فلزی و دیوارهای ضخیم در اطراف شما باشد، این فرکانس گزینه‌ی خوبی نیست و ممکن است با مشکل ضعیف بودن آنتن و قطع و وصل شدن ارتباط مواجه شوید.

منبع:IT_Planet

چه تفاوتی بین هاب اترنت،پل،سوئیچ،روتر،ریپیتر،اکسس پوینت و مودم وجود دارد؟

اگر بخواهیم در یک کلام تفاوت بین این موارد را بیان کنیم، باید به میزان هوش آنها اشاره کنیم. این دستگاه ها همگی به شما اجازه می‌دهند یک یا چند کامپیوتر را به سایر کامپیوترها، دستگاه‌های شبکه و یا حتی شبکه‎های دیگر متصل کنید. هر کدام از آنها دو یا چند کانکتور به نام پورت دارند که شما برای برقراری اتصال کابل‎های خود را به آن متصل می‌کنید. درجات مختلفی از فرآیندهای پردازشی در این دستگاه‌ها اتفاق می‌افتد که تفاوت بین آنها را به وجود می‌آورد.

خیلی از ماها بین مفاهیم زیادی در دنیای شبکه خلط می کنیم و الفاظ زیاد و نام گذاری دستگاه های مختلف موجود در کنارمان را می شنویم که به ما کمک می کنند تا به شبکه و یا اینترنت داخل شویم و یا سیگنالهای اینترنت را از شرکت های ارتباطات دریافت کنیم مثل روتر Router ، اکسس پوینت Access Point ، سوئیچ Switch و مودم Modem و … اینها پر استعمال ترینها هستند. امروز ما می خواهیم در مورد فرق بین این نام گذاری ها و رابطه آنها با دستگاه های پیرامون خود صحبت کنیم.

در این موضوع سعی میکنیم تنها به فرق ساده ایی بین سیستم ها بسنده نکنیم چرا که باید به هر حال نسبت به شبکه های اطراف خود چه شبکه کوچکی در منزل یا شبکه های خارجی مثل اینترنت اطلاعات بیشتری پیدا کنیم البته نگران نباشید بحث را زیاد تخصصی نخواهیم کرد بلکه در حدی که وقتی یکی از این سیستم ها را استفاده می کنیم بدانیم که برای چه چیزی مورد استفاده واقع می شود. قبل از اینکه شروع به گفتن فرق بین سستم ها کنیم لازم است تا با چند اصطلاح مهم آشنا شویم .

برودکست آدرس Broadcast Address : آدرسی که وقتی داده ها را به سوی آن ارسال می کنید ارسالی ها را به همه سیستم ها به شبکه می فرستد به غیر از سیستمی که داده ها را ارسال کرده.

یونیکست آدرس Unicast Address : آدرسی است مخصوص یک سیستم روی شبکه و زمانی که داده ها به این آدرس روی شبکه ارسال می شوند ارسال داده ها به سیستم صاحب آدرس فقط فرستاده می شود.

پهنای باند Band Width : سرعت دریافت و ارسال برای داده ها روی شبکه.

هاب اترنت Ethernet Hub

internet95213-12

چیزی شبیه به سوئیچ میباشد که برای ارتباط بین سیستم ها با یکدیگر استفاده می شود مثل چیزی که برای تقسیم برق در خانه به کار می رود ابزاری است که دارای تعدادی ورودی Interfaces میباشد که معمولا ۴ پورت یا ۸ و یا ۱۶ یا ۲۴ و یا ۳۲ پورت هستند و در هر پورت سیستم به داخل شبکه متصل می شود و زمانی که داده ها از سیستم ارسال می شوند مثلا به تعدادی از سیستم های داخل شبکه ، این داده ها را از پورت دریافت می کند.

یک هاب اترنت معمولا ارزان‎ترین، کم هوش‎ترین و ساده‎ترین دستگاه است. کار آن بسیار ساده است، هر چیزی که به یک پورت وارد می‌شود به سایر پورتها نیز ارسال می‌شود. اگر یک پیغام به کامپیوتر A وارد شود، این پیغام صرف نظر از این که کامپیوتر A به کدام پورت متصل است به سایر پورتهای دیگر نیز ارسال می‌شود.

و وقتی کامپیوتر A پاسخ می‌دهد، این پاسخ نیز به سایر پورتهای موجود در این هاب ارسال می‌شود.

هر کامپیوتری که به این هاب متصل است هر چیزی که سایر کامپیوترهای متصل به این هاب می‌بینند را خواهد دید. این خود کامپیوترها هستند که تشخیص می‌دهند آیا این پیغام دریافت شده مربوط به آنها هست یا خیر. خود هاب هیچ تصمیم گیری در مورد داده‎های تبادل شده نخواهد داشت. برای سال‎ها استفاده از یک هاب ساده سریع‎ترین و راحت‎ترین روش برای اتصال کامپیوترها در یک شبکه کوچک محسوب می‌شد.

زمانی که اطلاعات را به آدرس Broadcast می فرستید یعنی وقتی می خواهید به تمام سیستم های دیگر شبکه این اطلاعات را ارسال کنید مشکلی مختص به هاب پیدا نمی شود برای اینکه اطلاعات ابتداء از سیستم شما به هاب می رود سپس هاب این داده ها را به سایر سیستم ها ارسال می کند به غیر از سیستم شما ، حالا اگر بخواهید آن داده ها را به آدرس Unicast ارسال کنید یعنی قصد دارید تنها به یک سیستم فرستاده شود ، هاب اطلاعات را دریافت می کند و به همه ی سیستم ها می فرستد به غیر از سیستم شما سپس سیستم ها به جستجو این اطلاعات می پردازند بار دیگر به هاب برمی گردانند چون تنها یک سیستم مورد نظر بوده و همان سیستم فقط اطلاعات را می گیرد.

پل Bridge

Bridge توسعه یافته و هوشمندتر از هاب است برای افزایش ظرفیت اضافی به شبکه اختراع شده است شبکه محلی بزرگ را تقسیم می کند که در هر طرف هاب Hub قرار دارد یعنی شبکه بزرگتر را به دو بخش تقسیم می کند که مجموعه ایی از سیستم های متصل به هاب هستند و مجموعه دیگر متصل به هاب Hub دیگر ، Bridge بین هر Hub ارتباط برقرار می کند. این ابزارها معمولا دارای دو ورودی هستند و یا ۳ تا در کمترین فرض ممکن. برای فهمیدن روش کار هاب لازم است که بدانید هر سیستم متصل به کارت شبکه میباشد و برای هر کارت شبکه آدرس مخصوصی است به نام مک آدرس Mac Address این آدرس از سازنده کارت به آن داده می شود و برای هر کارتی آدرس مک مستقلی است چون به وسیله همین آدرس است که وجه تمایزی بین سیستم ها وجود دارد که در واقع کار اثر انگشت را می کند به معنای دقیق تر آدرس مک همان آدرس Unicast است که در موردش صحبت کردیم پس زمانی که داده ها را به سیستم معینی می فرستیم مک آدرس Mac Addressمخصوص به سیستم را ضمیمه می کنیم تا متوجه سیستم مورد نظر شود و همچنین مک آدرس مخصوص کارت شبکه موجود سیستم خود را ضمیمه می کنیم تا سیستمی که اطلاعات را دریافت می کند بفمهد که کدام سیستم داده ها را ارسال کرده که اگر نیاز به جواب دادن شد بداند که به کدام آدرس باید بفرستد این وظیفه Bridge است که فقط داده های ارسالی را دریافت نمی کند و دوباره برگرداند بلکه تحلیل و استخراج Mac Address از آن را نیز بر عهده دارد سپس جدولی به نام Mac Table درست می کند تا آدرس مک ها را در آنجا ذخیره کند به این معنا که هنگام دریافت داده ها از ورودی شماره ۱ Bridge داده ها را تحلیل می کند  و مک آدرسی که اطلاعات از آن بیرون آمده را شناسایی کرده سپس در این جدول ثبت می کند برای اینکه بیشتر قابل فهم باشد تصویر زیر را ملاحظه کنید.

internet95213-14

پس وقتی اطلاعات را از سیستم سمت چپ به سیستم A می فرستیم پل ارتباطی این اطلاعاتی که به Unicast Address می رسد  را دریافت می کند و مک آدرس موجود در این اطلاعات را پیدا کرده سپس با مک ادرس هایی که در جدول دارد مقایسه می کند پس اگر سیستم A در شبکه شماره ۱ موجود باشد دیگر نیازی به انتقال داده ها به ورودی شماره ۲ نیست در این هنگام هاب موجود در شبکه شماره ۱ داده ها را به همه ی سیستم های موجود در همان شبکه ارسال می کند و دیگر به بقیه سیستم های موجود در ورودی شماره ۲ ارسال نمی کند بر خلاف داده هایی که برای سیستم B ارسال می شود در این حالت Bridge کشف می کند که مک آدرس برای سیستم B است که در ورودی شماره ۲ موجود است در نتیجه داده ها را به هاب شماره ۲ عبور می دهد و HUB به بقیه سیستم ها می رساند.

سوئیچ Switch

internet95213-15

ابزاری پیشرفته ایی که ورودی هایی بیشتر از Bridge دارد شاید بتوان گفت که پلی با امکانات بیشتر به طوری که ورودی های زیادی از ۴ پورت و ۸ و ۱۶ گرفته تا ۳۲ پورت و بالاتر …و بر عکس Bridge که دارای دو ورودی بود معمولا ،  و مثل Bridge که Mac Table را آماده می کرد کار می کند.

internet95213-16

سوئیچ از خصوصیت Full-Duplex بهره می برد به معنای ارسال و دریافت داده ها بین دو سیستم و یا بیشتر ، علاوه بر امنیت و سرعت و به کار بردن شبکه های پیشفرض VLANs .

یک سویچ اساسا همان کار هاب را انجام می‌دهد، اما به شکلی کارآمدتر. با توجه کردن به ترافیکی که از آن عبور می‌کند، یک سویچ یاد می‌گیرد که هر کدام از آدرس‎های مشخص در کجا قرار دارند. در ابتدا یک سویچ هیچ اطلاعی از داده‎های منتقل شده ندارد و تنها پیغام‎های وارد شده را به تمام پورتها ارسال می‌کند.

اما بعد از پذیرش اولین پیغام، سویچ شروع به یادگیری می‌کند. ابتدا متوجه می‌شود که ارسال کننده این پیغام در کدام پورت قرار دارد. بنابراین وقتی کامپیوتر A به این پیغام پاسخ می‌دهد، سویچ تنها لازم است که این پیغام را به یک گیرنده ارسال کند.

علاوه بر ارسال پاسخ از طریق پاسخ دهنده اصلی، حالا این سویچ یک چیز دیگر را نیز یاد گرفته است و می‌داند که کامپیوتر A روی کدام اتصال قرار گرفته است. این به معنای آن است که پیغام‎های بعدی که برای کامپیوتر A در نظر گرفته شده است تنها لازم است که به همان یک پورت ارسال شود.

سویچ‎ها می‌توانند موقعیت دستگاه‌هایی را که تقریبا بلافاصله به آنها متصل می‌شوند را یاد بگیرند. نتیجه کلی این است که اکثر ترافیک شبکه به جای ارسال به تمام پورتها تنها به جایی ارسال می‌شود که متعلق به آنجا است. چنین اقدامی‌ روی شبکه‎های شلوغ می‌تواند تا حد قابل ملاحظه‎ای سرعت شبکه را افزایش دهد.

روتر Router

روتر هوشمندترین و پیچیده‎ترین دستگاه در فهرست ما است. روترها در شکل و اندازه‎های مختلف عرضه می‌شوند. از روترهای پهن باند کوچک چهار پورت که خیلی متداول هستند تا دستگاه‌های بزرگ در مقیاس صنعتی که خودشان بخشی از اینترنت را اداره می‌کنند.

ساده‎ترین راه برای‌ پی بردن به کارایی یک روتر این است که آن را کامپیوتری در نظر بگیرید که می‌تواند برای شناسایی، دستکاری احتمالی و مسیریابی داده‎هایی که به آن سپرده شده است برنامه ریزی شود. خیلی از روترهای امروزی در واقع کامپیوترهای کوچکی هستند که به طور اختصاصی وظیفه مسیریابی ترافیک شبکه را برعهده دارند.

تا مادامی‌ که تنها یک مسیریابی ساده ترافیک در میان باشد، یک روتر دقیقا مثل یک سویچ عمل می‌کند، موقعیت مکانی کامپیوترهایی که به آن متصل شده‎اند را یاد می‌گیرد و ترافیک را تنها به همان کامپیوترها ارسال می‌کند. روترهای سطح مصرف کننده حداقل دو کار مهم دیگر را نیز انجام می‌دهند. پروتکل پیکربندی میزبان پویا یا DHCP روشی که در آن آدرس‎های آی‌پی پویا تعریف می‌شوند. یک دستگاه وقتی به یک روتر متصل می‌شود برای این که توسط سایر دستگاه‌های موجود در شبکه قابل شناسایی باشد یک آدرس آی‌پی درخواست می‌کند و یک سرور DHCP با اختصاص دادن یک آدرس آی‌پی به آن پاسخ می‌دهد. روتری که به شرکت خدمات دهنده اینترنت شما متصل می‎شود نیز معمولا از سرور این خدمات دهنده یک آدرس آی‌پی درخواست می‌کند. این همان آدرس آی‌پی معرف شما روی اینترنت است. از طرف دیگر کامپیوترهای محلی شما نیز از روتر آدرس آی‌پی درخواست می‌کنند که به آنها آدرس آی‌پی خصوصی گفته می‌شود و تنها روی شبکه محلی شما معتبر است.

ترجمه آدرس شبکه یا NAT نیز روشی است که روتر آدرس آی‌پی بسته‎هایی که از طریق شبکه اینترنت یا محلی عبور می‌کنند را تفسیر می‌کند. وقتی کامپیوتر A یک بسته را ارسال می‌کند، آدرس آی‌پی که همراه این بسته است مربوط به همان کامپیوتر A است (در مثال ما 192.168.1.2). وقتی روتر این بسته را به اینترنت می‌فرستد، آدرس آی‌پی محلی با آدرس آی‌پی اینترنت اختصاص داده شده از طرف خدمات دهنده اینترنت شما جایگزین می‌شود. این بسته ردگیری نیز می‌شود تا در زمانی که پاسخی از جای دیگری از اینترنت برگشت، روتر بتواند کار ترجمه معکوس یعنی جایگزینی آدرس آی‌پی اینترنت با آدرس آی‌پی کامپیوتر A را انجام دهد.

internet95213-17

وسایلی که بالا از آنها صحبت کردیم بین سیستم های داخل یک شبکه محلی ارتباط برقرار می کردند اما اگر بخواهیم بین چند شبکه ارتباط برقرار کنیم چه باید کرد؟در این حالت از وسیله ایی به اسم روتر استفاده میکنیم که با IP Address تعامل برقرار می شود و مثل سیستم های قبلی Mac Address نیست در اینجا با آی پی آدرس کار می کند تا شبکه ها را از یکدیگر تشخیص دهد و داخل هر یک از این شبکه ها آدرس Mac برای هر سیستم داخل شبکه یافت می شود و زمان ارسال داده ها از شبکه خارجی ، روتر اقدام به تحلیل برای شناسایی اطلاعات می کند تا ببیند از کدام شبکه متصل است و همین که بفهمد از کدام شبکه است وظیفه اش تمام شده تا اینجا سپس بعد از این مرحله و با داخل شبکه محلی شدن این اطلاعات به مک آدرس سیستم مورد نظر می رسد و همین قدر بدانیم که کار روتر برقراری ارتباط بین شبکه هاست وگرنه طول و تفصیل در مورد روتر زیاد است که واردش نمی شویم.

ریپیتر(تکرار کننده) Repeater

internet95213-18-copy

این وسیله دارای ورودی برای اتصال کابل میباشد وقتی کابل کم بیاد و مسافت زیاد باشد کار این وسیله شروع می شود به عبارتی وقتی مسافت مثلا بیش از ۱۰۰ متر شد کابل ها با این وسیله متصل شده و اطلاعات را از طریق این کابل ها می گیرد و منتقل می کند.

اکسس پوینت Access Point

internet95213-19

دستگاهی است که سیگنال هایی که به مسافت دور نمی رسند را می گیرد تقویت می کند و دوباره ارسال می کند و بیشتر برای گسترش دامنه شبکه بی سیم به مکان های دور مورد استفاده واقع می شود یعنی در مکانی که این سیگنالها ضعیفتر هستند قرار میگیرد سپس بعد از این که سیگنالها را دریافت کرد دوباره به مکانهای دورتری ارسال می کند که گاهی محدوده ی ۴۰۰ متری را شامل می شود و بیشتر برای توزیع اینترنت در شهرستانها و منازل به کار می رود.

مودم Modem

internet95213-20

کلمه اختصاری Modulate demodulate است سیگنالهای دیجیتالی را که سیستم کامپیوتر ارسال می کند به سیگنال های آنالوگ تبدیل می کند شما از طریق خطوط تلفن و کابلها می توانید به مسافت های دوری منتقل شوید معمولا در دریافت سیگنالهای آنالوگ از ارائه دهندگان خدمات اینترنت استفاده می شود و بار دیگر تبدیل می کنند تا سیستم بفهمد و بهترین مودم معمولا مثل دو مودم کار میکند برای انتقال داده ها از طریق خطوط تلفن به طوری که مودم نزد سیستم ارسال کنند اقدام به تعدیل modulate سیگنالی که در کابل سیر می کند ، کرده و زمانی که به سیستم دیگر می رسد مودمی که نزد آن سیستم هست دریافت کرده و demodulate می کند تا کامپیوتر بار دیگر متوجه شود.

دستگاه های موجود در خانه

internet95213-21

در خانه ها در واقع مخلوطی از این دستگاه ها وجود دارند مثل روتر ، مودم و همچنین اکسس پوینت و سوئیچ کوچک … و فقط یک روتر وجود ندارد و اگر بخواهیم یک کلمه بر آن اطلاق کنیم پس می گوییم مودم dsl چون سینگنالها را از شرکت اینترنت دریافت کرده و به یک سیستم می رسانند و به طور کلی سیگنالهای دیجیتالی را از ارائه دهندگان خدمات اینترنت روی مودم دریافت کرده سپس روتر وظیفه خودش را که ارتباط بین شبکه های خارجی (اینترنت) با شبکه محلی (مجموعه ایی از سیستم های شخصی متصل به روتر) است انجام می دهد ، خصوصیت اکسس پوینت نیز وجود دارد که سیگنالها را به مسافت های طولانی می فرستد به همین خاطر می توانید از طریق گوشی خود بدون سیم به شبکه متصل شوید با اینکه می دانید ارائه دهندگان خدمات اینترنت به مودم مخصوص شما یک آدرس IP می دهند که Public IP نامیده می شود سپس بعد از آن هر یک از سیستم هایی که به شبکه محلی متصل است (لپ تاپ ، کامپیوتر ، گوشی و …) دارای Private IP هستند به همین خاطر زمانی که آدرسی را از www.google.com درخواست می کنید روی لپ تاپ مثلا فقط روی همان لپ تاپ نشان خواهد داد و برای بقیه سیستم هایی که به شبکه متصل هستند باز نخواهد شد.

Wi-Fi یا کابل شبکه؛ کدام یک سریع‌تر است؟

امروزه نه تنها تمامی لپ تاپ‌ها، مودم‌ها و روترها دارای ارتباط بی سیم Wi-Fi هستند، بلکه بسیاری از مادربردها نیز دارای این قابلیت هستند. اما بهتر است با کابل به اینترنت وصل شویم یا Wi-Fi؟

طبیعی است نحوه وصل شدن دستگاه‌های مورد استفاده ما به اینترنت بی اهمیت نباشد. اغلب ما به منظور وصل شدن به شبکه جهانی اینترنت دو راه داریم، اولین آنها ارتباط بی سیم از طریق فناوری Wi-Fi است. ارتباط کابلی نیز که عموماً به عنوان «اترنت» (Ethernet) شناخته می‌شود، دومین راه موجود برای وصل شدن به اینترنت است. اما به راستی کدام یک از این دو سریع‌تر است؟

بدیهی است فناوری ارتباط بی سیم از اقبال بیشتری برخوردار است، چراکه دیگر خبری از کابل‌های دست و پا گیر نیست. اما هنگامی که بحث سرعت به تنهایی مطرح می‌شود، دست یابی به یک اتفاق نظر بسیار دشوار است. علی رغم اینکه Wi-Fi یک پروتکل ارتباطی جدیدتر و به روز تر است و پهنای باند اسمی آن می‌تواند بیشتر از ارتباط کابلی 100 مگابیتی رایج باشد، اما در حقیقت عوامل متعددی بر سرعت نهایی آن تأثیر می‌گذارند که باعث می‌شوند همیشه سریع‌تر نباشد.
مشکل اصلی شبکه‌های بی سیم که باعث می‌شود سرعت آنها از ارتباط کابلی پایین‌تر باشد، اشباع کانال‌ها و تعداد بسیار بالای کانکشن های پیش‌فرض است که باعث می‌شود سرعت ارتباط بی سیم ناپایدار و معمولاً پایین‌تر باشد.

در کنار  آنچه که گفته شد، تأثیر ساختار محیط را هم اضافه کنید، برای نمونه دیوارهای بتنی باعث افت چشمگیر قدرت سیگنال‌ها و در نتیجه آن کارایی می‌شوند که خود از حداکثر سرعت قابل دست یابی با ارتباط Wi-Fi می‌کاهد.  می‌توان گفت هرچه که فرکانس شبکه بی سیم مورد استفاده شما بالاتر باشد، شدت جذب سیگنال‌ها توسط اجسام و موانع بیشتر است.

تداخل سیگنال یکی از مشکلات اساسی شبکه های Wi-Fi است.

بدیهی است آنچه که گفته شد در استفاده‌های معمول چون وبگردی چندان محسوس نیست اما هنگامی که فعالیت‌های سنگین‌تر و وابسته به سرعت ارتباطی؛ نظیر پخش ویدئو، بازی آنلاین، به اشتراک گذاری فایل یا استریم محتواهای با کیفیت بالا می‌پردازید، بیشتر نمایان می‌شود. یکی دیگر از مزایای ارتباط کابلی، تاخیر پایین تر است که در استفاده هایی چون گیمینگ آنلاین به خوبی خود را نشان می دهد.

اگر گیمر آنلاین هستید، ارتباط کابلی بهترین انتخاب برای شما است.

هرچند ممکن است برخی از شما روترهایی با پشتیبانی از استانداردهای ارتباطی پرسرعت چون 802.11ac داشته باشید، اما اگر ساده بخواهیم بگوییم شانس اینکه در عمل از ارتباط کابلی کُندتر باشد بسیار بالا است. به طور خلاصه می‌توان گفت اغلب مواقع در عمل سرعت ارتباط کابلی بیشتر از Wi-Fi است، به ویژه اگر از مودم‌ها و روترهای معمولی یا لپ تاپ‌های معمولی استفاده می‌کنید که از استانداردهای ارتباطی قدیمی‌تر بهره می‌گیرند. حتی اگر شبکه بی سیم شما در هر دو سمت منطبق بر استاندارد 802.11ac هم باشد، هنوز می‌تواند از ارتباط کابلی مبتنی بر استاندارد Ethernet 2.5 کُندتر باشد. در حقیقت ارتباط کابلی بسیار پایدار از ارتباط بی سیم است و بسیار کمتر از عوامل بیرونی تأثیر می‌پذیرد.

امنیت بالاتر از مزایای ارتباط کابلی نسبت به Wi-Fi است.

اما اگر خواهان Wi-Fi سریع‌تر از ارتباط کابلی هستید، لازمه آن داشتن یک مودم یا روتر با پشتیبانی از استاندارد 802.11ac است. همچنین باید لپ تاپ یا کارت شبکه سیستم نیز از این استاندارد پشتیبانی کند، در این غیر این صورت شانس اینکه سرعت واقعی ارتباط شما کمتر از ارتباط کابلی باشد، بسیار بالا است.

همچنین برای دست یابی به بالاترین سرعت، استاندارد ارتباطی را بر روی بالاترین آنها قرار دهید، برای نمونه اگر روتر یا مودم شما از تمامی استانداردهای IEEE 802.11 a/b/g/n  پشتیبانی می‌کند، به صورتی دستی آن را بر روی  802.11 n و باند سریع‌تر تنظیم کنید، البته قبل از آن نسبت به حداکثر سرعت پشتیبانی شده توسط دستگاه مورد استفاده‌تان اطمینان حاصل کنید.

آخرین کاری که می توانید انجام دهید، اطمینان از اشغال نبودن کانال مورداستفاده مودم یا روتر شما در همان محدوده است. برای این کار می‌توانید شبکه‌های بی سیم پیرامون خود را اسکن کرده و یک کانال آزاد را انتخاب کنید. البته برخی از مودم‌ها و روترها دارای توانایی انتخاب خودکار کانال‌های آزاد هستند.

سخن پایانی
بدون شک شبکه‌های Wi-Fi به واسطه بی نیاز بودن از کابل کشی و همچنین امکان جابجایی، از محبوبیت بالاتری نسبت به ارتباط کابلی برخوردار هستند. همچنین بسیاری از وسایل مورد استفاده ما چون گوشی موبایل، ساعت هوشمند و تبلت ها فاقد درگاه شبکه کابلی هستند. بنابراین می‌بایست هر کاربر بسته به شرایط خود از میان ارتباط بی سیم یا کابلی انتخاب کند. لازم به ذکر است آنچه که گفته شد لزوماً بر پهنای باند ارتباط اینترنت شما تأثیر نمی‌گذارد. اما برای دستگاه‌هایی چون کامپیوتر رومیزی، تلویزیون، گیرنده دیجیتال و هر چیز ثابت دیگری که دارای درگاه LAN است، ارتباط کابلی انتخاب بهتری است.

چطور سیگنال وای‌ فای روی گوشی‌ اندرویدی را تقویت کنیم؟

مسئله ضعیف بودن سیگنال وای‌فای روی گوشی‌های اندرویدی یک مشکل تکراری است که میلیون‌ها نفر در طول روز با آن روبرو هستند. روتری با عملکرد پایین یا ضعیف بودن آنتن وای‌فای گوشی هوشمند از جمله دلایل رایجی هستند که باعث می‌شوند شما یک اتصال ضعیف را دریافت کنید. پس جای تعجب نیست که هزاران مقاله در ارتباط با این موضوع و راهکارهایی برای حل این مشکل روی اینترنت منتشر شده‌اند.

اگر احساس کردید باتری گوشی اندرویدی شما به سرعت خالی می‌شود یا هیچ‌گاه به حداکثر سرعت شبکه وای‌فای خود دست پیدا نمی‌کنید این احتمال وجود دارد که به شبکه ضعیف وای‌فای متصل می‌شوید. صرفنظر از ضعیف بودن برخی از شبکه‌های وای‌فای، دلایل دیگری نیز وجود دارند که از آن جمله به دیوارهای ضخیم، فاصله زیاد با روتر و گجت‌هایی که قادر نیستند از حداکثر پنهای باند یک شبکه استفاده کنند اشاره کرد. در این مقاله با چند ترفند ساده آشنا خواهید شد که اجازه می‌دهند سیگنال‌ وای‌فای را به شکل قدرتمندتری روی گوشی‌های اندرویدی دریافت کنید.

به دنبال انتخاب بهترین اکسس‌پوینت وای‌فای باشید

بهترین راهکاری که برای این منظور در اختیار شما قرار دارد برنامه Wi-Fi analyzer است. این برنامه با اتکا بر سه قابلیت کاربردی به شما اجازه می‌دهد بهترین کانال ارتباطی برای شبکه وای‌فای خود را انتخاب کنید. این برنامه بدون آن‌که شما را درگیر مسائل بغرنج و پیچیده کند اجازه می‌دهد فرآیند بهینه‌سازی شبکه را پیاده‌سازی کرده و بدون آن‌که اطلاعات فنی داشته باشید به شرایط ایده‌آل دست پیدا کنید.

این برنامه همچنین این موضوع را بررسی می‌کند که کدامیک از شبکه‌هایی که در اطراف شما قرار دارند اتصال پایداری را ارائه می‌کند. در نهایت دسترسی آسان به اطلاعات شبکه همچون شماره آدرس آی‌پی، DNS و دروازه شبکه از جمله اطلاعاتی هستند که این برنامه در اختیار شما قرار می‌دهد. ممکن است این اطلاعات برای کاربران عادی سودی نداشته باشد، اما برای کابران حرفه‌ای مفید است.

قاب گوشی همراه خود را بررسی کنید تا اطمینان حاصل کنید مانع دریافت سیگنال وای‌فای نمی‌شود

بیشتر قاب‌هایی که برای گوشی‌های همراه ارائه می‌شوند، به ویژه آن‌هایی که دارای روکش فلزی هستنند مانع از آن می‌شوند تا سیگنال‌های وای‌فای به درستی از طریق آنتن‌های گوشی دریافت شوند. پس این موضوع را بررسی کنید که آیا قاب گوشی خود مانعی بر سر راه دریافت سیگنال‌ها نباشد. برای بررسی این موضوع پیشنهاد می‌کنیم برنامهSpeedtest by Ookla را روی گوشی همراه خود نصب کرده و یک بار با قاب محافظ و یکبار بدون قاب دو فاکتور سرعت دانلود و آپلود را بررسی کنید.

روتر خود را در بهترین مکان قرار دهید

قرار دادن روتر در مکانی درست هنوز هم مشکل بسیاری از کاربران است. بیشتر کاربران بدون آن‌که در این‌باره حساس باشند روتر را در کنار پریز برق یا گوشی همراه قرار می‌دهند. در حالی که این دو مکان جای مناسبی برای قرار دادن روتر نیست. اگر احساس می‌کنید عدم دریافت سیگنال‌ها به واسطه روتر یا مکان قرارگیری آن است، بهتر است از برنامه Wi-Fi FDTD solver برای مشخص کردن بهترین مکانی که می‌توان روتر را در آن قرار دارد استفاده کنید.

فرکانس وای‌فای را به باند 5 گیگاهرتز منتقل کنید

بیشتر دستگاه‌های اندرویدی امروزی در کنار فرکانس قدیمی 2.4 گیگاهرتز از فرکانس 5 گیگاهرتز نیز پشتیبانی می‌کنند. مزیت بزرگ فرکانس 5 گیگاهرتز در آزاد بودن طیف‌های بیشتر است. به زبان ساده شما با کانال‌های آزاد بیشتر و کم‌ترین تداخل سروکار دارید. در فرکانس 5 گیگاهرتز شما به 23 کانال 20 مگاهرتزی دسترسی دارید، در حالی که در فرکانس 2.4 گیگاهرتز شما به 14 کانال دسترسی دارید. اما فراموش نکنید در فرکانس 2.4 گیگاهرتز تنها سه کانال با یکدیگر هم‌پوشانی ندارند در حالی که در فرکانس 5  گیگاهرتز فاصله‌ها بیشتر بوده و در نتیجه هم‌پوشانی کانال‌ها رخ نمی‌دهد. همین موضوع باعث می‌شود تا روی فرکانس 5 گیگاهرتز شما سیگنال‌های بهتری را دریافت کنید.

روی دستگاه‌هایی با سیستم‌عامل اندروید مارشمالو و قدیمی‌تر تنظیمات را تغییر دهید

اگر روتر شما روی فرکانس 5 گیگاهرتز کار می‌کند، گوشی همراه خود را به این فرکانس منتقل کنید. برای این منظور به مسیر  Settings > Wi-Fi > Advanced > Wi-Fi frequency band رفته و سپس گزینه Auto را انتخاب کنید. اینکار به گوشی شما اجازه می‌دهد تا سیگنال‌های 5 گیگاهرتزی را دریافت کنید.

تغییر تنظیمات وای‌فای روی گوشی‌هایی که از اندروید 7 یا بالاتر استفاده می‌کنند

نسخه‌های جدیدتر اندروید به شما اجازه نمی‌دهند تنظیمات پیشرفته مربوط به وای‌فای را تغییر دهید، اما اگر هنوز هم احساس می‌کنید که باید به این تنظیمات دسترسی داشته باشید برنامه WiFiAnalyzer را روی گوشی خود نصب کنید.

میان‌افزار یا رادیو خود را به‌روزرسانی کنید

اگر گوشی اندرویدی شما از سوی سازنده هنوز هم پشتیبانی می‌شود و به‌روزرسانی‌های جدید را دریافت می‌کنید این ترفند زیاد به کار شما نمی‌آید. اما اگر از رام‌های پیشرفته استفاده می‌کنید توجه داشته باشید که رادیو گوشی اندرویدی خود را باید به شکل دستی به‌روزرسانی کنید. برای بررسی این منظور به مسیر  Settings > About > Software updates بروید.

به گوشی خود اجازه ندهید به اتصالات ضعیف متصل شود

در منوی تنظیمات اندروید مارشمالو گزینه‌ای قرار داشت که مانع از آن می‌شد تا گوشی همراه شما به یک ارتباط وای‌فای ضعیف متصل شود. این قابلیت به میزان قابل توجهی در مصرف باتری صرفه‌جویی می‌کرد. اگر گوشی شما از اندروید 6 یا پایین‌تر استفاده می‌کند این تنظیم در دسترس‌تان قرار دارد. برای این منظور باید به مسیر Settings -> WiFi رفته و آیکنی که به شکل سه نقطه است را انتخاب کرده، به بخش Advanced رفته و با فعال کردن گزینه Avoid poor connections مانع از آن شوید که گوشی شما به شبکه ضعیفی متصل شود.

منبع: ماهنامه

چگونه می توان برد WiFi را افزایش داد؟

همگی به این مشکل بر خورده ایم. زمانی که مشغول تماشای فیلم مورد علاقه‌ی مان در نت فلیکس یا در حال بازی کردن آنلاین هستیم یا حتی زمان صحبت کردن در فیس تایم که وارد نقطه‌ی کوری در خانه می شویم، تمام اتاق های دیگر سیگنال کامل Wi-Fi دارند ولی به هر دلیلی Wi-Fi نمی خواهد در آن نقطه وجود داشته باشد. اگر روش های دیگر عیب یابی جواب نداد، افزایش دهنده‌ی برد(Wi-Fi Range Extender) این مشکل را حل می کند.

افزایش دهنده‌ی برد Wi-Fi چگونه کار می کند؟

افزایش دهنده‌ی برد یک دستگاهی است که مثل یک بریج سیگنال های Wi-Fi شما را تکرار می کند تا تمام نقاط خانه‌ی شما پوشش Wi-Fi داشته باشد. یک بازی بیس بال را در نظر بگیرید، مهاجم سعی در رساندن توپ به دریافت کننده(شما) دارد. یک افزایش دهنده‌ی برد Wi-Fi نقش آن پرتاب کننده ای را دارد که توپ را دریافت می کند و به نقطه‌ی امتیاز پرت می کند. به تنظیمات گیرنده‌ی خود هنگام استفاده از افزایش دهنده‌ی برد توجه کنید. ممکن است به دلیل نزدیک تر بودن افزایش دهنده‌ی برد به شما، انتظار نداشته باشید که دستگاهتان هنوز به روتر متصل باشد، اما تا زمانی که به طور دستی به افزایش دهنده‌ی برد متصل نشوید کماکان به روتر متصل می مانید. پیشرفت هایی در زمینه‌ی افزایش دهنده های برد Wi-Fi برای خودکار شدن این پروسه و تشخیص دستگاه برای وصل شدن به بریج در پشت صحنه انجام شده است.مثل:توسعه دهنده شبکه بی‌سیم N300 تی پی-لینک مدل TL-WA850RE

نصب افزایش دهنده‌ی برد

برای اتصال افزایش دهنده‌ی برد Wi-Fi به روتر خود فقط کافی است دکمه‌ی WPS هر دو دستگاه را بفشارید. حال می توانید دستگاه را هرجایی که سیگنال Wi-Fi به نسبت قوی است قرار دهید. فقط دقت کنید که افزایش دهنده‌ی برد را خیلی نزدیک روتر قرار ندهید چون در این صورت مزیتی در آنتن دهی کسب نمی شود. عموما بهترین مکان برای قرار دادن افزایش دهنده‌ی برد، میانه‌ی دستگاه گیرنده و روتر است، البته ممکن است به مقدار کمی جا به جایی نیاز داشته باشید به نتیجه‌ی مطلوب برسید. عواملی مثل دیوار بتنی، اشیای فلزی و مایکروویوها می توانند مخل سیگنال افزایش دهنده های برد شوند. البته خیلی از افزایش دهنده های برد همراه با نرم افزاری عرضه می شوند که بهترین مکان را برای دستگاه شما پیدا می کنند. بعضی از این نرم افزار ها مثل تکنولوژی TP-Link Spot Finder  دارای سه مرحله‌ی بسیار ساده برای پیداکردن بهترین نقطه برای افزایش دهنده های برد هستند.

سیگنال های خود را حتی دورتر بفرستید

علاوه بر نقاط کور در خانه و دفتر خود افزایش دهنده های برد Wi-Fi می توانند در نقاطی که حتی انتظار نداشتید Wi-Fi آنتن دهد، از حیاط پشتی گرفته تا گاراژ و زیرزمین شما را به اینترنت متصل کنند. چرا بازی را در کنار استخرتان تماشا نکنید؟! حتی تماشای آموزش تعویض لمینت ها کف گاراژ در هنگام کار می تواند ایده‌ی مناسبی باشد. آیا گاراژ هوشمند دارید؟ افزایش دهنده‌ی برد می تواند سیگنال را به گیرنده‌ی گاراژ شما برساند تا از این به بعد درب های گاراژ را با گوشی هوشمند خود باز کنید. فقط کافیست این دستگاه را در نقطه ای وسط روتر و محوطه‌ی مورد نظر برای پوشش Wi-Fi قرار دهید. برای قویترین سیگنال می توانید دو دستگاه را در دو سوی روتر خود قرار دهید و پوشش دهی را سه برابر کنید.

چگونه افزایش دهنده‌ی برد Wi-Fi مناسب را انتخاب کنیم؟

افزایش دهنده های برد تا زمانی که با توانایی های روتر شما همگام باشند عموما بهترین راه حل برای سیگنال ضعیف Wi-Fi می باشند. البته هر افزایش دهنده ای با هر روتری کار می کند ولی خرید یک افزایش دهنده با توانایی های بیشتر، روتر شما را پیشرفته تر نمی کند، پس بهتر است یک افزایش دهنده‌ی گران قیمت برای روتر معمولی خود نخرید. در عین حال اگر یک روتر به روز و سطح بالا دارید که قادر به پردازش فرکانس های بالا است، اگر یک افزایش دهنده‌ی معمولی خریداری کنید ظرفیت های Wi-Fi خود را محدود کرده اید. البته می توانید با آینده نگری یک افزایش دهنده مثل Wireless-AC خریداری کرده و بعدا روتر خود را ارتقا دهید.

چه تفاوتی بین سوکت و پورت وجود دارد؟

در مبانی شبکه سازی کامپیوتری، یک سوکت یک نقطه پایانی از یک ارتباط دو طرفه است که در یک شبکه مبتنی بر پروتکل اینترنت شکل می‌گیرد. سوکت ها بسته های داده ای که از طریق کانال های ارتباطی در حرکت هستند را توزیع می‌کنند. این کار با استفاده از اطلاعاتی از قبیل آدرس آی پی(IP Address) و شماره پورت(Port Number) انجام می‌شود. در حالت کلی یک پورت (نرم افزار) نوعی اتصال داده منطقی است که می‌توان از آن برای تبادل داده استفاده کرد. در اینترنت از پورتهای TCP و UDP برای تبادل داده بین کامپیوترها استفاده می‌شود و این ها پرکاربردترین پورت های موجود هستند.

سوکت (Socket) چیست؟

یک سوکت یک نقطه پایانی از یک ارتباط دو طرفه است که در یک شبکه مبتنی بر پروتکل اینترنت(IP) شکل می‌گیرد. سوکت‌ها بسته‌های داده‌ای که از طریق کانال‌های ارتباطی در حرکت هستند را توزیع می‌کنند. سیستم عامل هر سوکت را به یک پردازش یا رشته در حال ارتباط آدرس دهی می‌کند. دو نوع سوکت به نام‌های سوکت فعال (active socket) و سوکت منفعل (passive socket) وجود دارد. سوکت فعال سوکتی است که از طریق یک اتصال داده باز به یک سوکت فعال دیگر متصل می‌شود. سوکت‌های فعال هر دو انتهای کانال ارتباطی بعد از بسته شدن اتصال از بین می‌روند. یک سوکت منفعل در یک اتصال مشارکت نمی‌کند، اما سوکتی است که منتظر یک اتصال ورودی است. وقتی یک سوکت منفعل متصل می‌شود یک سوکت فعال جدید را تولید می‌کند. یک سوکت اینترنت توسط آدرس سوکت محلی (آدرس آی‌پی محلی و شماره پورت)، آدرس سوکت راه دور و پروتکل تبادل (مثل TCP, UDP) تعیین می‌شود.

پورت (Port) چیست؟

یک پورت نوعی اتصال داده منطقی است که می‌توان از آن برای تبادل داده بدون نیاز به یک فایل موقت یا فضای ذخیره سازی استفاده کرد. در اینترنت از پورت‌های TCP و UDP برای تبادل داده بین کامپیوترها استفاده می‌شود و این‌ها پرکاربردترین پورت‌های موجود هستند. پورت با استفاده از یک شماره اختصاص داده شده به آن که شماره پورت نام دارد، آدرس آی‌پی اختصاص داده شده به آن و پروتکل تبادل داده تعیین می‌شود. معمولا مجموعه‌ای از شماره پورت‌ها در یک کامپیوتر میزبان برای انواع خاصی از خدمات رزرو می‌شود. اسکن پورت فرآیندی است که در آن تلاش می‌شود به مجموعه‌ای از پورت‌ها که در یک توالی قرار دارند متصل شد. در اصل از اسکن پورت برای مقاصد خرابکارانه استفاده می‌شود و مدیران سیستم آن را برای بررسی آسیب پذیری در یک سیستم اجرا می‌کنند.

  • یک سوکت با یک پورت مرتبط است و می‌تواند چندین سوکت مربوط به یک پورت باشد. ممکن است یک سوکت منفعل مرتبط با یک پورت وجود داشته باشد که در انتظار اتصالات ورودی است. علاوه بر این، می‌توان چندین سوکت فعال داشت که به اتصالاتی که در آن پورت باز هستند مربوط باشد.

منبع: ماهنامه